Ta dziewoja jedną jest z niewielu osób, które nie boją się otwarcie a szczerze wspierać polski kolektyw lotniczo-pływacki (ktoś to musi robić wszak). Zazwyczaj zwą ją babcią. Obwieszcza wszem i wobec jednak, że moherowych wdzianek nie zakłada na się i że konserwatyzm oraz zaściankowość jej obce są, zdecydowanie. Ona białogłowa bardziej intro niż ekstra jest. Lubuje się muzyką, literaturą i sztuką. Żywot jej poczciwy nie obejdzie się bez czekolady, kadzidełek i, niech będzie, bez ludzi. Jest ukontentowana
wielce, gdy znajduje nowe a dobre a interesujące melodyje ze świata całego. Z lubością podróżuje. Uwielbia koncerty. Za miłe nad wyraz uważa teatr, kabaret, pantomimę oraz fotografię. Być może nauczy się wreszcie grać na gitarze. A ona ci zawsze czeka na wiosnę. Dużo je, mało śpi, słucha [nade wszystko muzyki], mówi, chodzi swoimi ścieżkami, zamierza biegać (jednakże kiepsko to widzi...), a w wolnych chwilach studiuje sobie filologię polską.
Mówi, że w przyszłości będzie pracować w Trójce. Chce kruszyć lody i
stereotypy. Ona, ta dziewoja.