Inter-akcja, integracja, interdyscyplinarność w Teatrze Ósmego Dnia
KATEGORIA: Kultura
Jest przedhalloweenowy wieczór trzydziestego października, godzina osiemnasta piętnaście. Standardowo spóźniona wchodzę na drugie piętro kamienicy. Zbliżam się do tłumu ludzi w szerokim rozstrzale wiekowym - między nogami biegają dzieci, młodzież otacza Zippiego, wyraźnie zaangażowanego w rozmowę, a seniorzy spokojnie ustawiają się w kolejce do szatni. Jestem na finale projektu Grupy Interwencyjnej Inter-Akcja w Teatrzu Ósmego Dnia w Poznaniu.
Przede mną trzy sale i niedyskretny chaos. W pierwszej kolejności trafiłam do sali z pracami osób migranckich. Początkowo myślałam, że zestawy kartek położone na ciągnącym się wzdłuż sali stoliku to tak zwane teksty kuratorskie towarzyszące wystawom. Szybko jednak przekonałam się, że są to opisy praktyk osób artystycznych, a nad nimi nie leżą przypadkowe przedmioty, lecz jest to prezentacja ich twórczości. Ciekawy zabieg, z którym od dawna nie spotkałam się na wystawie. Kolejną niespodzianką było to, że teksty dostępne były tylko w języku angielskim. Szybko zorientowałam się, że ta wystawa nie jest ,,o mnie” i doświadczeniach, z którymi mogłabym się utożsamić. Ten zabieg momentalnie pozwolił mi na zrozumienie, że mam do czynienia z historiami, opowieściami, w których jestem bezpośrednio ustawiona w pozycji widza-obserwatora. Wiele osób mogłoby poczuć się wykluczonych i rozpisywać się na temat inkluzywności przekazu. Jednak uważam, że takie przedstawienie sztuki ma na celu uplastyczniać w odbiorcach poczucie empatii i wrażliwości na doświadczenia osób z innej ,,bańki” (lub bajki).
Wspomniałam we wstępie o uczestniczących w wydarzeniu seniorach. Chciałabym poświęcić im osobny akapit w tym tekście. Przestrzeń wystawiennicza, która złapała mnie najbardziej za serce, to sala w której za pomocą dotknięcia tabliczki z odciskami rąk seniorów można było wejść z nimi w tytułową ,,Interakcję”. Polegała ona na interaktywnym uruchomieniu wideo z wierszami, które czytane były przez osoby autorskie. Jeśli napisałabym, że było to wzruszające doświadczenie to zapewne umniejszyłabym jego intensywności. Seniorzy dzielili się swoimi emocjami, wierzeniami, przemyśleniami i mądrością, która z pewnością na długo pozostanie w mojej pamięci.
Mam nieskrytą nadzieję, że wzbudziłam w Tobie lekkie FOMO, jeśli nie było Cię tego wieczoru w Teatrze Ósmego Dnia, przychodzę z pocieszeniem. Dokumentacja pracy osób artystycznych i przeprowadzonych warsztatów dostępna jest w sieci w formie wideo, do którego link znaleźć można w bio na profilu społecznościowym Grupy Interwencyjnej lub poprzez bezpośrednie wpisanie w wyszukiwarkę kluczowych dla tego wydarzenia haseł. Nie muszę chyba podkreślać, że polecam obczajenie ich działalności i mam nadzieję, że nie jest to ostatni raz kiedy słyszymy o tej poznańskiej grupie artystycznej.
Maria Bartkowiak
Przede mną trzy sale i niedyskretny chaos. W pierwszej kolejności trafiłam do sali z pracami osób migranckich. Początkowo myślałam, że zestawy kartek położone na ciągnącym się wzdłuż sali stoliku to tak zwane teksty kuratorskie towarzyszące wystawom. Szybko jednak przekonałam się, że są to opisy praktyk osób artystycznych, a nad nimi nie leżą przypadkowe przedmioty, lecz jest to prezentacja ich twórczości. Ciekawy zabieg, z którym od dawna nie spotkałam się na wystawie. Kolejną niespodzianką było to, że teksty dostępne były tylko w języku angielskim. Szybko zorientowałam się, że ta wystawa nie jest ,,o mnie” i doświadczeniach, z którymi mogłabym się utożsamić. Ten zabieg momentalnie pozwolił mi na zrozumienie, że mam do czynienia z historiami, opowieściami, w których jestem bezpośrednio ustawiona w pozycji widza-obserwatora. Wiele osób mogłoby poczuć się wykluczonych i rozpisywać się na temat inkluzywności przekazu. Jednak uważam, że takie przedstawienie sztuki ma na celu uplastyczniać w odbiorcach poczucie empatii i wrażliwości na doświadczenia osób z innej ,,bańki” (lub bajki).
Wspomniałam we wstępie o uczestniczących w wydarzeniu seniorach. Chciałabym poświęcić im osobny akapit w tym tekście. Przestrzeń wystawiennicza, która złapała mnie najbardziej za serce, to sala w której za pomocą dotknięcia tabliczki z odciskami rąk seniorów można było wejść z nimi w tytułową ,,Interakcję”. Polegała ona na interaktywnym uruchomieniu wideo z wierszami, które czytane były przez osoby autorskie. Jeśli napisałabym, że było to wzruszające doświadczenie to zapewne umniejszyłabym jego intensywności. Seniorzy dzielili się swoimi emocjami, wierzeniami, przemyśleniami i mądrością, która z pewnością na długo pozostanie w mojej pamięci.
Mam nieskrytą nadzieję, że wzbudziłam w Tobie lekkie FOMO, jeśli nie było Cię tego wieczoru w Teatrze Ósmego Dnia, przychodzę z pocieszeniem. Dokumentacja pracy osób artystycznych i przeprowadzonych warsztatów dostępna jest w sieci w formie wideo, do którego link znaleźć można w bio na profilu społecznościowym Grupy Interwencyjnej lub poprzez bezpośrednie wpisanie w wyszukiwarkę kluczowych dla tego wydarzenia haseł. Nie muszę chyba podkreślać, że polecam obczajenie ich działalności i mam nadzieję, że nie jest to ostatni raz kiedy słyszymy o tej poznańskiej grupie artystycznej.
Maria Bartkowiak